การทำงานทุกที่ ย่อมมีปัญหา เรื่องนี้ผมไม่เถียง....แต่ สำหรับผม มีปัญหาเดียว ปัญหาใหญ่ ในทุกๆที่ ที่ไปทำงาน คือ....
สืบเนื่องจากผมจบการศึกษาแค่ระดับ ประกาศนียบัตรวิชาชีพ (ปวช.) ซึ่งผมก็อยากเรียนต่อมากๆแต่ขาดโอกาส และปัจจัยไม่อำนวย บางทีก็น้อยใจในโชคชะตา ผมไม่ได้ต้องการอะไรมากมาย แค่อยากโอกาสได้เรียนต่อ กู้ยืมทุน กยศ ก็ไม่ผ่าน แต่ลูกผู้ลากมากดีมีอันจะกินแถมไม่ตั้งใจเรียน แอบพ่อแม่มากู้ ดันกู้ผ่าน แล้วเอาเงินไปซื้อโทรศัพท์มือถือ หรือใช้จ่ายฟุ้งเฟ้อ
ผลการเรียนของผมแบบนี้กู้ไม่ผ่าน
ไม่รู้ใช้เกณฑ์อะไรมาเป็นดัชนีชี้วัด
จบ ปวช.ผมตัดสินใจสอบ มหาวิทยาลัยราชภัฏ แห่งนึง อังกฤษสื่อสารธุรกิจ รับเพียงแค่ 40 คน ผมติด 1 ใน 40 คนนั้น แต่ก็ต้องยอมปล่อยผ่านสละสิทธิ์ เพราะกู้ยืมกองทุน กยศ. ไม่ผ่านอีกเช่นเคย ถึงจะไม่ใช่มหาวิทยาลัยอันดับหนึ่งของประเทศ แต่คนก็สอบเป็นร้อย ผมได้ 1 ใน 40 นั้นแล้ว แต่ก็ต้องพ่าย ให้กับ........
ในเมื่อไม่มีทางเลือกก็ต้องยอมจำนนต่อโชคชะตา ผมก็หางานทำด้วยวุฒิการศึกษาที่เรามีอยู่ แล้วค่อยขยับขยาย เรียนไปทำงานไป มานั่งนึกขึ้นได้ ตัวผมเองก็พอจะมีทักษะทางด้านภาษาน่าจะใช้ตรงนี้มาเป็นจุดขายในการหางาน จึงได้ตัดสินใจไปสอบวัดทักษะทางด้านภาษา (Toeic) แล้วเอามาประกอบการสมัคร
ทันทีที่ไปสมัครงาน วลีเด็ดที่เจอบ่อยมากก ขอโทษนะคะน้องตำแหน่งนี้ พี่รับเฉพาะปริญญาตรีเท่านั้น แต่ทันทีที่พลิกไปเจอผล Toeic จากที่ปฏิเสธ ก็กลายเป็นดึงจุดสนใจกลับมาได้บ้าง แต่ก็ยังถูกกดเงินเดือนเพราะเรื่องกระดาษใบนึงอยู่ดี แต่ในที่สุดก็ได้ก้าวเข้าไป หลังจากทุกอย่างเริ่มอยู่ตัวผมก็ได้ตัดสินใจลงทะเบียน เป็นลูกพ่อขุนรามคำแหง ถ้าพูดถึงโอกาสที่จะไปเข้าชั้นเรียน โดยเฉพาะช่วงแรกในการทำงาน ผมก็อาศัยอ่านหนังสือเอาเอง ไม่ได้เป็นปัญหา คราวนี้ปัญหาก็จะมาเกิด ตอนที่จะต้องไปเข้าสอบ เทอมแรก ลงทะเบียน 6 วิชา สอบวิชาแรก วันที่ 1 วิชาต่อมาวันที่ 5 8 13 18 25 กระโดดๆไปแบบนี้ ประการแรกถ้าเจ้านายไม่ใจกว้างพอ เรื่องลาหยุด ตัดทิ้งไปได้เลย ประการที่ 2 ถ้าเพื่อนร่วมงาน ไม่ยอมให้แลกวันหยุดก็...... เรื่องนี้ คืออีก 1วิบากที่ผมต้องน้อมรับ
จากนั้นผมก็ต้องยอมปล่อยผ่าน และก้มหน้าทำงานด้วยวุฒิการศึกษาที่เรามี อาศัยมุ่งมั่น และทุ่มเทกับการทำงาน จนมีประสบการณ์และฝีมือมากขึ้น และระลึกเสมอว่าในเมื่อเราไม่มีต้นทุนเหมือนผู้อื่น เรายิ่งต้องทำการบ้านหนักขึ้นเป็น 2 เท่า
จากนั้นวิบากต่อมาที่ผมต้องน้อมรับ เกือบทุกๆที่ที่ไปทำงาน คือ โดนเพื่อนร่วมงาน ไปสืบเสาะค้นหา ตัวเลขของเงินเดือนผม จนได้มาซึ่งตัวเลขที่ถูกต้องและตรงเป๊ะ ปัญหาดราม่าก็เกิดขึ้นมาทันที ว่าด้วยเรื่อง "เด็กกว่า จบน้อยกว่า แต่ว่าทำไมได้เงินเดือนมากกว่าคนจบ ป.ตรี"???? ( ผมกล้าสาบานว่าเรื่องนี้เป็นวาระแห่งชาติ ที่ผมจะต้องประสบพบเจอ ในทุกองค์กรที่ผมได้ก้าวเข้าไปทำงาน) โดนทั้งหาเรื่องกลั่นแกล้ง สารพัด ชนิดที่ใครไม่เจอ ไม่รู้ว่านรกแค่ไหน จนผมสงสัยและข้องใจว่าชาติที่แล้วผมไปทำกรรมอะไรมา ถึงได้ต้องมาเจอเรื่องนี้ไม่จบไม่สิ้นๆๆๆ และก็แปลกใจ กับคนที่มาร้องแรกแหกกระเชิงต่อว่าผมเรื่องเงินเดือน ประการแรก ผมไม่ได้เอามีดไปจี้คอนายจ้าง บังคับให้จ่ายเงินเดือนให้ผม ประการที่ 2 ผมก็ใช้ ทักษะและ ความสามารถ ในการทำงาน อีกทั้งระลึกเสมอว่าเราต้องทำงานให้คุ้มกับค่าตอบแทนที่นายจ้างจ่ายให้เรา ไม่ให้ใครมาว่าเราได้ว่าทำงานไม่คุ้มกับเงินเดือน
บางทีผมก็เจอชนิดเจ้าแม่ มาเบ่งว่า "ฉันจบเอกฝรั่งเศส จากสถาบัน......มานะ แต่เทอจบ ปวช. เอิ่ม ผมเห็นลูกค้าที่เป็นฝรั่งเศสเข้ามา แล้วกล่าวว่า " Bonjour"......bla bla bla. ก็ไม่เห็นนางจะอ้าปากโต้ตอบลูกค้าแต่อย่างใด กับใบปริญญาที่นางว่าได้มา แถมยังมาใช้ทักษะภาษา ของคนที่จบ ปวช. อย่างผมเข้าไปช่วย
ซึ่งก็ช่วยด้วยความเต็มใจ ก็ยังไม่วายที่จะตัดสินคนด้วยกระดาษใบนึง ผมคิดในใจอย่างสุภาพสุภาพว่า กูไม่มีหรอกกระดาษใบนั้น ถามว่ากูอยากได้ไหม กูก็อยากได้ แต่ปัจจัยมันไม่อำนวย ช่วยเข้าใจกูหน่อย จนในที่สุด ผมก็ได้เห็นอะไรมากขึ้น คนมีกระดาษแต่ทำงานไม่เป็น มีอยู่ดาษดื่น มากมาย น่าเสียดาย ถ้ากระดาษใบนั้นมาอยู่ในมือผมคงจะดี I don't have That kind of paper but I know how to work. และบางทีผมก็ข้องใจ คนเหล่านี้ชอบไปขโมยดูเงินเดือนผม แต่
ไม่ไปขโมยดูผลงาน และยอดที่ผมทำให้กับองค์กร
ผมใช้ความสามารถของผมล้วนๆ ไต่เต้าขึ้นมา ไม่มีใครรู้หรอกว่า ผมต้องประสบพบเจอความลำบากยากเข็ญขนาดไหนในชีวิต แอบเหนื่อยและท้อ พ่อแม่พี่น้องก็ไม่ได้มีใครช่วยเหลือ บางทีเห็นคนที่ ประสบปัญหาอกหักรักคุด ตุ๊ดเมิน ฆ่าตัวตาย ก็อดคิดไม่ได้ว่า ถ้าคนเหล่านี้มาเป็นผม คงจะผูกคอตายวันละ 500 รอบ เป็นแน่ บนโลกใบนี้ช่างไม่มีความพอดี เลยจริงๆ แต่ตราบใดที่ตื่นมาแล้วยังพบว่ามีลมหายใจ มันก็ต้องดิ้นต่อไปนะครับ การฆ่าตัวตายเป็นบาป พระบอกว่าเกิดมาจะต้องฆ่าอีกหลายชาติ เพียงชาติเดียวยังเหนื่อยขนาดนี้ จะต้องเกิดมาเจออีกหลายชาติ ผมคนนึงล่ะยอมชดใช้กรรมและยอมรับชะตากรรมต่อไป ชีวิตไม่สิ้นก็ต้องดิ้นกันไปครับ เอวังก็มีด้วยประการละฉะนี้ สาธุ
Thailand Only ประเทศกูมี
สืบเนื่องจากผมจบการศึกษาแค่ระดับ ประกาศนียบัตรวิชาชีพ (ปวช.) ซึ่งผมก็อยากเรียนต่อมากๆแต่ขาดโอกาส และปัจจัยไม่อำนวย บางทีก็น้อยใจในโชคชะตา ผมไม่ได้ต้องการอะไรมากมาย แค่อยากโอกาสได้เรียนต่อ กู้ยืมทุน กยศ ก็ไม่ผ่าน แต่ลูกผู้ลากมากดีมีอันจะกินแถมไม่ตั้งใจเรียน แอบพ่อแม่มากู้ ดันกู้ผ่าน แล้วเอาเงินไปซื้อโทรศัพท์มือถือ หรือใช้จ่ายฟุ้งเฟ้อ
ผลการเรียนของผมแบบนี้กู้ไม่ผ่าน
ไม่รู้ใช้เกณฑ์อะไรมาเป็นดัชนีชี้วัด
จบ ปวช.ผมตัดสินใจสอบ มหาวิทยาลัยราชภัฏ แห่งนึง อังกฤษสื่อสารธุรกิจ รับเพียงแค่ 40 คน ผมติด 1 ใน 40 คนนั้น แต่ก็ต้องยอมปล่อยผ่านสละสิทธิ์ เพราะกู้ยืมกองทุน กยศ. ไม่ผ่านอีกเช่นเคย ถึงจะไม่ใช่มหาวิทยาลัยอันดับหนึ่งของประเทศ แต่คนก็สอบเป็นร้อย ผมได้ 1 ใน 40 นั้นแล้ว แต่ก็ต้องพ่าย ให้กับ........
ในเมื่อไม่มีทางเลือกก็ต้องยอมจำนนต่อโชคชะตา ผมก็หางานทำด้วยวุฒิการศึกษาที่เรามีอยู่ แล้วค่อยขยับขยาย เรียนไปทำงานไป มานั่งนึกขึ้นได้ ตัวผมเองก็พอจะมีทักษะทางด้านภาษาน่าจะใช้ตรงนี้มาเป็นจุดขายในการหางาน จึงได้ตัดสินใจไปสอบวัดทักษะทางด้านภาษา (Toeic) แล้วเอามาประกอบการสมัคร
ทันทีที่ไปสมัครงาน วลีเด็ดที่เจอบ่อยมากก ขอโทษนะคะน้องตำแหน่งนี้ พี่รับเฉพาะปริญญาตรีเท่านั้น แต่ทันทีที่พลิกไปเจอผล Toeic จากที่ปฏิเสธ ก็กลายเป็นดึงจุดสนใจกลับมาได้บ้าง แต่ก็ยังถูกกดเงินเดือนเพราะเรื่องกระดาษใบนึงอยู่ดี แต่ในที่สุดก็ได้ก้าวเข้าไป หลังจากทุกอย่างเริ่มอยู่ตัวผมก็ได้ตัดสินใจลงทะเบียน เป็นลูกพ่อขุนรามคำแหง ถ้าพูดถึงโอกาสที่จะไปเข้าชั้นเรียน โดยเฉพาะช่วงแรกในการทำงาน ผมก็อาศัยอ่านหนังสือเอาเอง ไม่ได้เป็นปัญหา คราวนี้ปัญหาก็จะมาเกิด ตอนที่จะต้องไปเข้าสอบ เทอมแรก ลงทะเบียน 6 วิชา สอบวิชาแรก วันที่ 1 วิชาต่อมาวันที่ 5 8 13 18 25 กระโดดๆไปแบบนี้ ประการแรกถ้าเจ้านายไม่ใจกว้างพอ เรื่องลาหยุด ตัดทิ้งไปได้เลย ประการที่ 2 ถ้าเพื่อนร่วมงาน ไม่ยอมให้แลกวันหยุดก็...... เรื่องนี้ คืออีก 1วิบากที่ผมต้องน้อมรับ
จากนั้นผมก็ต้องยอมปล่อยผ่าน และก้มหน้าทำงานด้วยวุฒิการศึกษาที่เรามี อาศัยมุ่งมั่น และทุ่มเทกับการทำงาน จนมีประสบการณ์และฝีมือมากขึ้น และระลึกเสมอว่าในเมื่อเราไม่มีต้นทุนเหมือนผู้อื่น เรายิ่งต้องทำการบ้านหนักขึ้นเป็น 2 เท่า
จากนั้นวิบากต่อมาที่ผมต้องน้อมรับ เกือบทุกๆที่ที่ไปทำงาน คือ โดนเพื่อนร่วมงาน ไปสืบเสาะค้นหา ตัวเลขของเงินเดือนผม จนได้มาซึ่งตัวเลขที่ถูกต้องและตรงเป๊ะ ปัญหาดราม่าก็เกิดขึ้นมาทันที ว่าด้วยเรื่อง "เด็กกว่า จบน้อยกว่า แต่ว่าทำไมได้เงินเดือนมากกว่าคนจบ ป.ตรี"???? ( ผมกล้าสาบานว่าเรื่องนี้เป็นวาระแห่งชาติ ที่ผมจะต้องประสบพบเจอ ในทุกองค์กรที่ผมได้ก้าวเข้าไปทำงาน) โดนทั้งหาเรื่องกลั่นแกล้ง สารพัด ชนิดที่ใครไม่เจอ ไม่รู้ว่านรกแค่ไหน จนผมสงสัยและข้องใจว่าชาติที่แล้วผมไปทำกรรมอะไรมา ถึงได้ต้องมาเจอเรื่องนี้ไม่จบไม่สิ้นๆๆๆ และก็แปลกใจ กับคนที่มาร้องแรกแหกกระเชิงต่อว่าผมเรื่องเงินเดือน ประการแรก ผมไม่ได้เอามีดไปจี้คอนายจ้าง บังคับให้จ่ายเงินเดือนให้ผม ประการที่ 2 ผมก็ใช้ ทักษะและ ความสามารถ ในการทำงาน อีกทั้งระลึกเสมอว่าเราต้องทำงานให้คุ้มกับค่าตอบแทนที่นายจ้างจ่ายให้เรา ไม่ให้ใครมาว่าเราได้ว่าทำงานไม่คุ้มกับเงินเดือน
บางทีผมก็เจอชนิดเจ้าแม่ มาเบ่งว่า "ฉันจบเอกฝรั่งเศส จากสถาบัน......มานะ แต่เทอจบ ปวช. เอิ่ม ผมเห็นลูกค้าที่เป็นฝรั่งเศสเข้ามา แล้วกล่าวว่า " Bonjour"......bla bla bla. ก็ไม่เห็นนางจะอ้าปากโต้ตอบลูกค้าแต่อย่างใด กับใบปริญญาที่นางว่าได้มา แถมยังมาใช้ทักษะภาษา ของคนที่จบ ปวช. อย่างผมเข้าไปช่วย
ซึ่งก็ช่วยด้วยความเต็มใจ ก็ยังไม่วายที่จะตัดสินคนด้วยกระดาษใบนึง ผมคิดในใจอย่างสุภาพสุภาพว่า กูไม่มีหรอกกระดาษใบนั้น ถามว่ากูอยากได้ไหม กูก็อยากได้ แต่ปัจจัยมันไม่อำนวย ช่วยเข้าใจกูหน่อย จนในที่สุด ผมก็ได้เห็นอะไรมากขึ้น คนมีกระดาษแต่ทำงานไม่เป็น มีอยู่ดาษดื่น มากมาย น่าเสียดาย ถ้ากระดาษใบนั้นมาอยู่ในมือผมคงจะดี I don't have That kind of paper but I know how to work. และบางทีผมก็ข้องใจ คนเหล่านี้ชอบไปขโมยดูเงินเดือนผม แต่
ผมใช้ความสามารถของผมล้วนๆ ไต่เต้าขึ้นมา ไม่มีใครรู้หรอกว่า ผมต้องประสบพบเจอความลำบากยากเข็ญขนาดไหนในชีวิต แอบเหนื่อยและท้อ พ่อแม่พี่น้องก็ไม่ได้มีใครช่วยเหลือ บางทีเห็นคนที่ ประสบปัญหาอกหักรักคุด ตุ๊ดเมิน ฆ่าตัวตาย ก็อดคิดไม่ได้ว่า ถ้าคนเหล่านี้มาเป็นผม คงจะผูกคอตายวันละ 500 รอบ เป็นแน่ บนโลกใบนี้ช่างไม่มีความพอดี เลยจริงๆ แต่ตราบใดที่ตื่นมาแล้วยังพบว่ามีลมหายใจ มันก็ต้องดิ้นต่อไปนะครับ การฆ่าตัวตายเป็นบาป พระบอกว่าเกิดมาจะต้องฆ่าอีกหลายชาติ เพียงชาติเดียวยังเหนื่อยขนาดนี้ จะต้องเกิดมาเจออีกหลายชาติ ผมคนนึงล่ะยอมชดใช้กรรมและยอมรับชะตากรรมต่อไป ชีวิตไม่สิ้นก็ต้องดิ้นกันไปครับ เอวังก็มีด้วยประการละฉะนี้ สาธุ